11 stycznia 1992 roku pozostał na zawsze w pamięci gorzowskich kibiców. Tego feralnego dnia zmarł Edward Jancarz, po śmiertelnym ugodzeniu nożem przez drugą żonę, Katarzynę. Dzisiaj mija trzydziesta rocznica śmierci legendy polskiego i nadwarciańskiego speedwaya.

Edward Jancarz swoją bogatą w sukcesy karierę rozpoczął w 1965 roku. Przez wszystkie lata startów był związany ze Stalą Gorzów.

Na arenie międzynarodowej dziesięciokrotnie uczestniczył w finałach Indywidualnych Mistrzostw Świata. Najlepsze miejsce wywalczył w swoim pierwszym starcie – w 1968 roku, w Göteborgu, gdzie zdobył 11 punktów i po biegu dodatkowym wywalczył brązowy medal. Siedmiokrotnie reprezentował Polskę w finałach mistrzostw świata par, zdobywając cztery medale tych rozgrywek: dwa srebrne i dwa brązowe.

Sześciokrotnie stawał na podium Indywidualnych Mistrzostw Polski: dwukrotnie zdobył tytuł mistrzowski (1975 i 1983), raz srebrny (1974) i trzykrotnie brązowe medale (1968, 1976 i 1981). Również sześciokrotnie zajmował miejsca na podium turniejów o „Złoty Kask” (I. miejsce w latach 1969, 1972 i 1975; II. miejsce w 1973 i 1976 roku oraz III. miejsce w 1974 roku). Jeszcze jako junior, w 1967 roku zdobył „Srebrny Kask”.

Życie Edwarda Jancarza zmieniło się w sierpniu 1984 roku, kiedy podczas meczu Polska - Włochy w Gorzowie Wielkopolskim odniósł bardzo ciężką kontuzję po wypadku z Valentino Furlanetto. Jancarz doznał wówczas poważnych obrażeń, m. in. wstrząsu mózgu, pęknięcia podstawy czaszki i złamania łopatki. Po tym koszmarnym wypadku już nigdy nie powrócił do wysokiej formy.

Karierę sportową zakończył 9 sierpnia 1986 roku organizując w Gorzowie Wielkopolskim turniej pożegnalny.

Po zakończeniu kariery próbował jeszcze swoich sił w roli trenera pracując z gorzowskimi juniorami. Przez krótki czas prowadził młodzieżową reprezentację Polski oraz współpracował ze Stalą i KKŻ Krosno.